Hayal mi? Kuralım.

Sürekli bir şeyler alırken harcadığımız para, o parayı kazanmak için harcadığımız zaman yani ömrümüzdür aslında. Tamam doğru. Peki sürekli kurduğumuz hayaller ne? Onları da kurmak için ömrümüzden harcamıyor muyuz? Bu zamana kadar kurduğun hayalleri düşün mesela. Onları düşünmek için harcadığın zaman onları düşünürken harcadığın hislerin yanında hiçbir şey. Hayal kurarken hislerimizden harcarız. O hisleri sağlayan ruhumuzdan harcarız. Sürekli alışveriş yapmak, hayal kurmaktan daha ucuz aslında. Çünkü boş yere harcadığımız duyguların yerine yenisi asla gelmiyor. Benzerleri gelse dahi asla aynısı olmuyor. En güzel duygularımızı, güzel olması şart değil kötü de olsa tüm duygularımızı sürekli hayal kurarak, sürekli benzer şeyleri düşünerek tükettiğimizde yaşarken kullanacak ne bulacağız?

28'e doğru!

Altı gün sonra 28 yaşıma giriyorum. 27 mükemmel olacak diyordum. Gerçekten mükemmel geçti. Benim için muhteşem insanlık için acı dolu. Belki de hayatımın en güzel, en kararlı, en kendinden emin ve en değişken yılıydı. Üst üste o kadar çok şey oldu ki o kadar çok olay geçti ki bazen sıralamasını dahi unutuyorum. 

Unutmadığım tek bir şey var her defasında kendim olmayı seçince mutlu oluyorum. Bazen mutluluk o kadar sahte, o kadar bulanık görünür ki bize kendimiz olmaktan vazgeçeriz onu elde etmeye çalışırken. Halbuki asıl illüzyon budur. Kendimizi o sahte mutluluğu elde etmek için harcadığımız çaba içinde buluruz ya da kaybederiz. Göz yanılsamasından başka bir şey olmayan bu mutluluk için yorulur, yıpranırız. Hepsinin sonunda hayat bi şekilde ayna tutar "kendin ol!" der.

Mutluluğu kovalamak yerine kendin olmayı seçmelisin her zaman. Beni ben yapan tek bir şeyden dahi vazgeçtiğim noktada eksiklerimle mutlu olamam. Olunmuyormuş bunu gördüm.

27 yaşımın her anında bunu gördüm. 28'de fazlasıyla uygulamaya çalışacağım. Şöyle de bi gerçek var ki; " Huylu huyundan vazgeçmez." "İnsan 7'sinde neyse 70'inde de odur." " Üzüm üzüme baka baka kararır." ( pardon bu burası için değildi). 

Geçen gün Ebrumla yine bir anda kendimizi hayal kurarken bulduk, hepsi de çok güzel hayaller. Gerçek olmasını çok isteyeceğimi şeyler. Sonra bana "biz yine kaptırdık kendimizi, yine üzülmeni istemiyorum olmazsa" dedi. (Çünkü o benim canımmmm) Olsun ne olacak sanki biz yine kuralım hayal dedim. " Alıştın zaten yıkılmaya bu ilk düşüşün olmaz" dedi. (beni en çok bilen.) Evet dedim bu ilk düşüşüm olmayacak sıkıntı yok. Yine gerçekleşme ihtimali çok düşük hayallerle çıkaralım kendimizi bulutlara yere çakılmak benim uzmanlık alanım. Hayal kırıklığı önce soğuk geliyor ama girince alışıyorsun.

Çünkü yine çok erkenden, çok büyük cümleler kuruyoruz. Engelleyemiyorum.

Yine ağlayacağım şeyler var. Benimki anlatmak ya da anlamaktan çıktı artık hissediyorum. Ne olursa olsun yine ağlayacağım şeyler var. Winter is coming...

"28" "yirmi sekiz" koskocaman 28 yaşıma corona karantinasında giriyorum resmen. Ben bu sene muhteşem olacak derken işte tam olarak bunu kastettim.. Hayatımda şimdiye kadar olduğu gibi yine bir yerden verince bir yerden alıyor Allah. (çok şükür) Ben bu sefer büyük bi kutlama olur diye düşünmüştüm. Her yer ışıl ışıl, kalabalıklar, müzikler, konfetiler, dansçı kızlar... hee tamam ya o sonuncusu bizde yoktu demi yine Amerikan yapımı filmlerin etkisi mazur görün. :) Benim arkadaşlarım yanımda olsa yeterdi. Dönüşümlü çalışmadan dolayı iş arkadaşlarımın bile yarısı yanımda olacak. En yakın arkadaşlarımdan biri evden çıkmıyor, biri de hastanede çalışıyor olacak. Ben her sene büyük bi kutlama beklerken, bu sefer en azından bu konuda böylesine dibe vurmayı istemezdim.

La ben kimin ahını aldım. Kim bu kadar sövüyor ebeme. Kim beddua ediyor bana çıksın la ortaya. Yok ya bişi yapmıcam. Hiç sinirlenmedim. Kızmadım. Bi konuşcaz o kadar. Neyssee..

Gelecek olan yeni yaşıma hiçbir şey demiyorum. Biliyorum ki hepsinden güzel geçecek yine. Zaten ben kurallarımı, hedeflerimi yeni yıla girerken koyarım yeni yaşa girerken değil. Her sene yeni yaş dileklerim sadece mutlu olmaktır. Ve ben hep mutlu olmayı bi şekilde başarırım. Canım kendim.

Altı değil beş gün sonra, gece devretti günü.

Hgk Günlükleri'nden sevgilerle...

Ulucami'de Zamanı Durdurmak

Bursa'ya ayak bastığında önce Tophane'deki Osman ve Orhan Gazi'den destur almadan rotanı
belirleyemez, gezmeye başlayamazsın. Peki ya sonrası mı?
Ulucami.
İkinci evim dediğim, huzur bulduğum.
Kapısından Besmele ile girdiğim, Hamd ile çıktığım.
Bu mekanda zaman yavaşlar, acele hareket edemezsin, hızlı düşünemezsin.
İmamın eşsiz sesiyle okuduğu Kur'an, şadırvandaki su sesine karışır. İçten içe kaynayan su, her
zaman en güzel bestesini çalar misafirlerine. Kalabalığın konuşmaları ise kulağa musikî şeklinde
gelir, sözler anlaşılmaz.
Dev vav harfinin altında Hızır (as) 'ı , ahşap oymalı hutbesinde parmaklarını gezdirirken Somuncu
babayı, mihrabını incelerken Süleyman Çelebi'yi, Kâbe örtüsünde Yavuz Sultan Selim'i, adımlarınla
içeriyi arşınlarken Yıldırım Beyazıt'ı, Emir Sultan'ı, hissedersin.
Ruhsal olarak yorgun hissettiğim zamanlar, geçerdim pencere kenarına bağdaş kurar ve caminin
içinde gözlerimi gezdirirdim sonra da dışarıdaki koşuşturmalı hayatı..Hayattan kısa süreliğine
soyutlanıp sadece izleyici ve şahit olmuşundur. Kafanda hiçbir olumsuz düşünce kalmamıştır,
gerçi zihninde hiçbir düşünce kalmamıştır. Bu kısa süreli hipnozdan sonra bilirsin ki; içeri girerken
ayakkabınla beraber kapıda bıraktığın bütün dertlerin olanca ihtişamıyla duruyordur. Ama artık
çok da umrunda olmayacak, üzerinde uzun uzun düşünmeye değer bulmayacaksındır.
Olan olmuş, olacak olan da zaten olacaktır.

Hilal GÜLÇİÇEK

Yaz Benimse Kış Da Benden

Arabanın üstüne düşen yağmur damlaları eşliğinde uyumaya çalışıyorum. Bi yerde tıkırdayan yağmur sesi bana hep çocukluğumu, çocukken yaylada babaannemle birlikte kaldığım zamanları hatırlatır. Huzurlu bi uyku vardı o anlarda yine aynı huzurla uyumaya çalışıyorum ama bu sefer biraz rahatsız bi ortamda. İlk defa arabada uyuyorum. İlk defa kendi arabamda uyuyorum. Tabi uyuyabilirsem. Dışarıdaki köpek sesleri hiç bitmiyor ıslandıkça daha çok havlıyorlar.

Burada olmak güzeldi, benim için farklı bi deneyimdi. Daha güzel olabilirdi ama olmadı, olanla yetinmek zorunda kaldım. Birini yolda yolculukta tanırsın en iyi. Evet tanıdım ama kendini gizleyen gizlemeye çalışan birini ne kadar tanıyabilirsin ki nerede olursan ol, bi noktada hep gizli kalacaktır. Yarım kalacaktır. İstediğin kadar yarım kal benim canımı acıtan ya da umursadığım bi olay değilmişsin bunu net bi şekilde anladım. Yine kendi kendime yazdığım yazılar, birine hitaben yazılan cümlelere dönmeye başladı. Ben kendimi anlatırken en çok bu hatayı yapıyorum sanırım. Kendimi birine anlatmaya çalışıyorum. Halbuki benane! Ya da senane!

Kafamın içinde dönen anlarda, hep bir oyun hep bir eğlence hep bir dalga geçiş var. En çok da kendimle dalga geçmezse nasıl nefes alacağım bilmiyorum. İnsanlara iyimserlik aşılarken kendimden fazlaca verdiğimi fark ediyorum çoğu zaman sonra ne mi oluyor. Öyle bi an geliyor ki içimdeki karamsarlıkta boğulduğumu hissediyorum. Yavaş yavaş gelen yok oluş daha açık nasıl ifade edilebilir ki. Ama ben bunun da üstesinden geliyorum. Bu yıkıklığımla da dalga geçerek. Çünkü bugün bir cümle okudum doğruluğunu bildiğim aslında her zaman aklımda olanın kelimelerle ifade edilmiş haliydi " Bu vakit geçip gidecek."

Hangi an olursa olsun bu vakit gerçekten geçip gidecek, izin mi vereceksin bu bedbahtlığa, bu karamsarlığa bu mutsuzluğa. Ben vermem. Veremem.

Hgk Günlükleri'nden sevgilerle...

Hayat Bana Güzel 💙

Hayat bana güzel

…

Bu aralar çok sık duydum bunu. Belki içinden söyleyip yüzüme söylemeyenler de olmuştur kesin. Hayat bana güzel. Evet gerçekten güzel. Hayattan zevk almak, her daim iyi tarafı görmek benim dünyaya gelme sebebim. Kalıtsal olarak ruhuma işlenmiş bir şey sanki bu durum. Doğal olarak da insanlara sanki hiç bi derdim yokmuş ben hiç üzülmezmişim ya da umursadığım hiç bir şey yokmuş gibi düşündürüyor.

Benim de sıkıntı çektiğim konular var valla var arkadaşlar. Ama ben onları hayatımın merkezi yapamam ki. Benim hayatım sadece sıkıntılı anlardan ya da sadece mutlu anlardan ibaret değil. Ama üzüldüğüm noktaları asla göstermem yansıtmam kimseye. Sadece mutlu anlarımı paylaşırım. Mutluluk paylaştıkça çoğalır. Aslen her şey paylaştıkça çoğalır.

Çok mutsuzum hayat çok kötü mutlu olamıyorum hayattan zevk almıyorum dediğimi düşünsenize. Ne kadar korkunç değil mi? Sürekli böyle konuşan biri olsa yanınızda sizi de sürekli bi mutsuzluğa sürükler. Mutlu degilsem bile, huzursuz bi durum varsa bile varmış gibi davranmıyorum ona. Mutsuzluk kendini bir şey sanmasın, bu tarafta kaale alınmadığını anlasın da defolsun gitsin diye. Bu sebeple hayat bana güzel. Neden olmasın ki çok şükür sağlıklıyım, ailem sağlıklı, arkadaşlarım çok iyi, yüzümü güldüren insanlar var, işim gücüm var, her gün nefes alabiliyorum, her gün güneşi görebiliyorum, istediğim kadar kahkaha atabilirim. İsteyene milyon tane sebep sayarım.

Kendime kendi isteklerim doğrultusunda fırsatlar buluyorum. Yapmak istediğim şeyleri gerçekleştirecek ortam sağlıyorum. Ben kendimi düşünüyorum. Çünkü beni, benim kadar düşünebilecek benden başka kimse yok. Hayatı kendine güzel kılan insanın kendidir.

Herkes hayata ve sana kendi penceresinden bakar. Seni en çok düşünen insan bile ‘bence’ olgusu üzerinden düşünür bu da bi dipnot olarak kalsın burada.

Ne demiştik ‘hayat bana güzel’ o zaman bu da benim şarkım olsun. 💙

Hgk Günlükleri'nden sevgilerle...

Wonder Woman ~ Savaşgetiren

Gününüz güzel başlasın, güzel geçsin. Benim için güzel başladı diyebilirim. En azından şuan aklımda olan işlerden birini tamamlayıp kitap yorumlarımdan birini yazıyorum. Aslında ben bu kitabı okuyalı biraz zaman oldu. 

Kitap kapak tasarımı olarak muhteşem. Benim gibi süper kahramanları çok seven biriyseniz hikaye ayrı muhteşem. 

My Dreams World

İnsanlar büyüdükçe hayal dünyaları küçülür. Genelde bunun böyle olduğunu söylerler, ben olmaması için elimden geleni yapıyorum. Yeryüzünde gerçek olmayacak her ihtimale inanıyorum yoksa akıl sağlığımı korumam mümkün olmaz. 

Gerçeklerden uzak durmak da sürekli olarak mümkün olmadığı için arada ciddi tosluyorum duvara. Hayatın gerçekleri. Baamm! Şu hayatın aslında düşündüğümüz ya da içinde bulunduğumuz gibi olmadığını anladığımız anlar. Şunu iyice öğrenmemiz gerekiyor ki başkalarının hatalarından biz sorumlu değiliz. Neden olalım. Birbirinden bağımsız ayrı hayatların kendi yaptığı seçimler bunlar.

Diğer insanların tercihleri sebebiyle bunu kendine dert edinen salaklarız biz sadece. Salak olduğumu fark ettim yine. Bu sebepler artık umrumda olmayacak. ( NOT: Yine 3 dakika sürecek kurallarımdan biri daha.) İnsan neyse o sonuçta değişmez.

Başkalarının gerçeklerini kendi dünyama sokamam. Ben en iyisi sonsuz hayal dünyama geri döneyim...

Hgk Günlükleri'nden sevgilerle...

Ocağımdaki Yemekler

Ocakta üç tencere var. İlk kapağı açtım; dünden kalan dolma, ikincide hiçbir şeysiz patates, diğerinde de çok kötü görünen makarna. Ve dedim ki yeniden blog yazmalıyım. Çünkü hayatta her zaman güzel şeyler olmak zorunda değil, olanı paylaşmak için zaten güzelleştirmek de bizim elimizde. Önce odama gelip bilgisayarı açtım sonra mutfağa dönüp makarnayı yoğurtla süsledim. Lavabonun içi de olduğu gibi bulaşık doluydu ama neyse ki böyle şeyleri dert etmek için fazla bekarım. 

Aslında oldukça yorgun ve yaşlı hissetmem gerekirken kendimi olması gerekenden daha genç, daha dinç hissediyor olmam bazen tuhaf geliyor. Daha yapacağım milyon tane genç işi olay var. Bir sürü de kurulması gereken hayal varken yaşlanmak başka bahara kaldı artık. 

Adrenalin dolu yapılacak işlerden örnek vermem gerekirse ben ilk olarak 2011 yılında 7 sene önce yamaç paraşütü yaptım. Çok güzeldi. Muhteşemdi. Ama gel gör ki yamaç paraşütü eğitimi için bu sene kayıt yaptırdım. Aradan geçen yedi sene içinde daha önemli ne yaptım? Daha güzel ne yaptım? Kendim için ne yaptım? Eğer yedi sene önce eğitim alıp pilot olsaydım yedi senedir uçuyor olacaktım. Yedi senedir uçamadığım için ertelemenin verdiği pişmanlığı derinden hissediyorum. 

Kendime değer katacak hiçbir şeyi ertelememe konusunda keskin kararlar aldım yine. Uygulama sürem: odamdan çıkıp mutfağa gidip bir bardak su doldurana kadar. Çünkü ben = üşengeçlik= ertelemek =ben. Olay dönüp dolaşıp ben de bitiyor yani. Buralarda, yazın hayatımda sürekliliği sağlayamam da hep bu sebepten. Biraz da çabuk sıkılan biri olmamdan. Yazın hayatı deyince sanki yılların yazarıymışım gibi oldu ama o olaya bir hayli uzak bir noktadayım. Kelimelerden çok sayılarla oldu şimdiye kadar işim. Bu sebeple hep kafamın içinde kaldı kelimelerim. Neyse şimdilik...

Hgk Günlükleri'nden sevgilerle...

Sineklerin Tanrısı

Merhaba yeryüzündekiler..

Okumaya etkinlik grubuyla başladığım Sineklerin Tanrısı'ndan bahsetmeden önce bir şey soracağım.

Sizce insanlar ne kadar kötü?

Bi de kötülük tanımı tam olarak ne sizin için?

Bir şeyleri ters yüz etmek bazen daha güzel olabiliyor. 

14 Nisan'da okumaya başlamıştım bu kitabı. Nisan ayı etkinliğim sadece kitap okumakla kalmayıp üç tane de ayrı sehir dışı gezmesi içerince normal bi süreçte bitmedi. 12 Mayısa kadar sarktı.  

Ben kitaptaki çocukları bir topluluk olarak değerlendirmek istemiyorum. Bence onlar tek bir kişiyi temsil ediyor. İnsanı temsil ediyor. Beni anlatıyor bile diyebilirim ki bu aslında çok da doğru bi yaklaşım olur. 

Her insanın içinde hem iyilik hem kötülük hem güç hem korku bulunur. Bizi birbirimizden ayıran bunların hangilerini kullandığımızdır. 

Adadaki çocukların her birinin davranışını muhtemelen ben de sergilerdim. Hatta acaba süregelen yaşantımda sergilediğim zamanlar oluyor mu diye düşünmüyor değilim.

Kitap üzerine konuşulacak çok şey var ama şuan onları yazabilecek güç yok bende. Stresli sıkıntılı bi günün üstüne kafam patlamak üzere. Hiçbir şeyi dert etmeyeceğim derken kendi kendime daha büyük dertler mi çıkarıyorum yoksa.. 

Adada olmak ne güzel olurdu.

En çok merak ettiğim şeylerden biri de Domuzcuk'un ismi neydi acaba?

Eğer yazar kitap yayınlanıp okunduktan sonra bunu birine söylediyse bana da söylesin biri lütfen. Araştırmaya üşendim. :)

Yeni Yılın İlk Ayının Son Günü

Saat 22:50 civarında bu akşamın ikinci poğaçasını yediğime göre uzun zaman sonra yeni bir yazı yazabilirim diye düşündüm. Zaten böyle mantıklı kararlar alma konusunda uzmanımdır.

En son yazdığımdan beri memur rutininde geçiyor hayatım. Haftalar, aylar birbirini kovalıyor. Yıl olmuş 2018...

Cidden ya yıl olmuş 2018 ve yeni yılın ilk ayının son gününü yaşadık bugün. Zaman sadece geriye baktığımızda çabuk geçiyor. Gelecek asla gelmeyecek bu reddedilemez bir gerçek.

Her şeyden çabuk sıkılan bu ruhu nereden buldum bilmiyorum ama sürekli aynı olmasından her şeyin çok sıkılıyorum. Kendim için bir şeyler yapmayı seviyorum. Son zamanda kendim için yaptığım en iyi şey direksiyon dersi alıp aktif araç kullanabiliyor olmam oldu. Araba kullanmak çok zevkli ve galiba artık kendime bi araba alma zamanım geldi. 

Araba almaya en karşı olan insan olarak bu nereden çıktı diye sorduğumdan zaten aylardır bu fikri erteliyorum. Hiç mantıklı bi olay değil araba almak. Doğaya zarar, topluma zarar, bütçeye zarar, sağlığa zarar. Türkiye'de araç sahibi olmak günden güne zarar etmene sebep oluyor. Malum vergiler sebepten iki katı para ödeyip, her sene üstüne tekrar tekrar vergi ödeyip, iki katı fiyattan benzin dolduruyoruz. Bu hiç mantıklı değil. 

Toplu taşıma araçlarında hayatlarımız harcanırken en azından daha ekonomik seyahat ediyoruz. Kimi hatlarda nefes almıyor olmayı, saatlerce sürmesini göz önüne almazsak çok iyi. Ama biraz uzakta oturan ve iki vasıta değiştirmem gereken bir arkadaşıma gitmem gerektiğinde benim neden arabam yok diye çileden çıkıyorum. 

Aslında araç kullanmaya başlamamın ve araba almak istememin temel sebebi bu oldu. İki yakın arkadaşım hamileydi ve evleri çok uzak olunca ben bir buçuk saate yakın bir zamanda yorgun, bitkin bir vaziyette onlara varıyordum. Malum çocuk olunca onların hayatları her yere gitmeye uygun olmayacağı için benim onlara gitmem lazımdı.

Kuzey ve Defne için yaptım.

Şimdi kendi hayatım daha da yolunda gitsin diye araba almak istiyorum. Nissan Micra alıp her gün sulamayı planlıyorum ki büyüyüp Nissan Juke olsun. Son cümle benim ütopyamdan bi sahneydi.

Diyeceğim o ki madem Ocağı bitirdik Şubat daha hızlı geçsin. Zaten alt tarafı 28 gün, adamın asabını bozmasın. Martta beklediğim var. ♥️

Yazılmadan Gerçekleşen Hayaller

Size benim mutluluk dolu hikayemi yaşlı gözlerle anlatacağım. Çünkü içimdeki hüznü anlatacak kelimeler yok. Üstelik daha yeni Shahrukh Khan'ın Jab Tak Hai Jaan filmini izledim. İçimde acıyan bir yerler var iki gün daha geçmez. 

Kuru Cilt için Vücut Nemlendirme ☘️

Tatlı pazartesiden herkese merhaba;

Geçen haftalarda N11'den arkadaşımla alışveriş yapmıştık. Daha doğrusu bu parlak fikir ondan çıkmıştı. Bizim beraber gittiğimiz güzellik merkezinde Redist marka leke ve batık kremlerini önermişlerdi. Ablası doktor olduğu için öncelikle ona danışıyor, içeriğinde sıkıntı görmezse alıyor. Abladan onay çıkınca güzellik merkezinde 40tl dedikleri kremleri internetten araştırmış ve n11'deki mağazalarda 10tl'den başlayan fiyatları görmüş. 

Aradaki fark şaka gibi gerçekten değil mi?

Sipariş vereceğini söyleyince bana da almasını söyledim. Bir de Bioderma'da 1+1 kampanyası vardı. Ortak alınca çok uyguna geldiği için bu şekilde küçük bir alışveriş yapmıştık. 

Redist leke kremini vücudumdaki koyu renkli tüm alanlarda, yüzümdeki ve sırtımdaki sivilce lekelerinde kullanıyorum. Kokusu da dokusu da harika, emilimi çok güzel. Güzellik  merkezindeki bayan düzenli sabah akşam kullanınca hiç bir şey kalmayacağını cilt lekerinin ve koyulukların açılacağını söyledi. 

Batık kremini ise arada bacaklarımda ve kollarımda kullanıyorum. Vücut nemlendiricisi de kullandığım için onu her gün değil ama iki günde bir falan sürmeye çalışıyorum. 

✿ Kanaviçe Dergisi 45.Sayı ✿

✿

Merhabaaa; 

Pek sevgili kanaviçe tutkunları elbette bilirler kanaviçe dergisini. Derginin 45.sayısında benim yine çok beğendiğim bir kaç kanaviçe projesi vardı. Ben hala 42. sayıdan başladığım yastık modelinde kaldım. Proje biraz büyük olunca işlemesi uzun sürüyor, aslında işlemek de zevkli ama ben çabuk yorulduğumdan çok fazla işleyemiyorum. Bir de sadece kanaviçe değil örgü örmekle de uğraştığım için uzadı da uzadı.

❤️️

Derginin en sevdiğim özelliği kapağına bakınca bile mutlu oluyor insan. Nasıl olmasın ki ferah ferah tasarımlarla.

Faruk Onur'un 1.Yaş Günü- Amigurumi Hediyem

Benim acayip tatlı, oldukça şeker bi yeğenim var. Faruk Onur benim kuzenimin çocuğu ama yakın çevrede elimizde olan tek bebek olunca kıymetlinin de kıymetlisi bi durumu var. Olsa başka bebek elimizde onları da eminim çok severiz ama Faruk Onur ilk ve tek bizim için.

Faruk Onur'un doğum günü için hazırlık yapmaya belki Ocak belki de Aralık aylarından başlamış olabiliriz. Bebek süsleriyle ya da hediyelerle ilgili ne görsem aklımdaydı hep doğum günü. Ablam da aylar öncesinden belirledi konsepti 'Cars'.Bizim aldığımız hediyeler de parça parça aylar öncesinden alınmaya başlanan şeyler oldu. Ama asıl hediyeye gelecek olursak. Ben 14 marttaki doğum günü için Şubattan başladım hazırlamaya.

F A R U K  ❤️️  O N U R

❄️️❄️️Tam Bahar Geldi Derken ❄️️❄️️

❄️️❄️️

''Mart kapıdan baktırır, kazma kürek yaktırır.'' demiş atalarımız boşa da dememiş olduklarını her sene mart ispatlıyor bize. 

Bugünden Haberler ☘️

Yep yep!

Şunların güzelliğine bakın.

Biri bana bundan yapsa asla hayır demem.

Yemelik değil de sanki karşısına oturup izlemelik.

❤️️

Uzun zamandır blog yazıyorum. 10 Mart 2013'te açmıştım sayfamı. Bu ay 4 yıl bitti. Sayfama bakınca çok bir şey yok artık. Yazdığım ilk iki yıl yüzlerce yayın paylaştım, sonra da geçmişi saklamamak gerektiğini düşünüp neredeyse hepsini silmiştim geçen sene. Bu sene tekrar başladım paylaşmaya.

Aslında başıma ufak bi teknoloji kazası geldi ve ben kendimi yine blog aleminde buldum. Bu durumdan oldukça memnunum. Yazmayı bırakmayı düşünmüyorum şimdilik.

Bir kaç gündür oldukça yoğun zaman geçiriyorum. O yüzden yine planlanan yazılar aksadı. 

Zaten benim yaptığım planlar hep aksıyor hep erteleniyor. Bu durum benim için ilk değil, son da olmayacak. Beklemek benim işim! Plan yapmak da benim işim. Her ikisi sürekli çatışma halinde.

Bugün iş konusunda daha çooook bekleyeceğimin haberini aldım. Olsun dedim sonra kendime bu belki de fırsat olabilir hayatımı daha da güzelleştirmek için. Bazı şeyleri yeniden alışkanlık haline getirmem gerekiyor. Kararlılıkla uygulamalıyım. 

Kendimi ve hayatımı güzelleştirmek için önümde iki ay var diye düşünüp, planlarımı buna göre yapacağım. 

❤️️

                                           ☀️️Sevdiklerimle daha çok zaman geçireceğim.

                                           ☀️️Kendime vakit ayıracağım.

                                           ☀️️Bol bol spor yapacağım.

                                           ☀️️Yeni aldığım kitaplarımı okuyacağım.

                                           ☀️️Düzenli namaz kılacağım.

                                           ☀️️Düzenli Kuran okuyacağım.

                                           ☀️️Tez konumla ilgili araştırmalar yapacağım.

                                           ☀️️Yapmayı düşündüğüm tarih araştırmalarına da başlarım belki

                                               ☀️️Cilt bakımımı aksatmayacağım.

                                           ☀️️Daha çok mutlu olacağım.

                                           ☀️️Daha çok mutlu edeceğim.

❤️️

☘️Tüm bunlar için her fırsat değerlendirilmeli.☘️

Hgk Günlükleri'nden sevgilerle...

Enerji Veren Müzik ** İnna~~Gimme Gimme

İnsan her zaman maksimum enerji modunda olmuyor. Eğer öyle bir seçenek olsaydı sadece o modu aktif tutardım ki maalesef öyle bir programlamaya sahip değiliz. 

Kendimi düşük hissettiğimde enerjimi yükseltmek için türlü yöntemler denediğim doğrudur. Bu kısımdan pek bahsetmeye gerek yok şimdilik sadece tek yöntemi söyleyeceğim. O da hareketli bir müzik! 

İşte son zamanlarda en çok dinlediğim. 

Ne zaman müzik açmak istesem ya da enerji verecek, canlandıracak bir şeye ihtiyaç duysam müzik dinlemeye İnna'dan başlıyorum.

Klipte kullanılan renkler de son derece etkili enerji kazandırmakta. 

Eğlenceli bir şarkı. 

Hgk Günlükleri'nden sevgilerle...

Boş Koltuk~~J.K.Rowling

Kitabın arka kapağında da belirtildiği gibi:

 '' Küçük bir kasaba hakkında büyük bir roman!''

Parça parça kasabada yaşayan, olaylarda etkin olan her insanı anlatıyor kitap. Farklı aileleri, farklı insanları detaylı bir şekilde işlemiş J.K.Rowling.

591 sayfalık kitabın ortalarından sonra ne zaman bitecek düşüncesine dalıyor insan. Bazı kısımlar durağan ve sıkıcı geliyor. Ama ara ara oldukça hareketli bi hal alıyor. 

Bir belediye meclis üyesi aniden ölüyor ve ardından olaylar başlıyor. 

Ben bazı kitapları okurken son sayfayı merak eder okurum. Bu kitapta da artık bitmeyecek mi diye düşünürken son iki sayfaya bir göz attım. Tüm sıkıntıların biteceğini güzel bir sonun beklediğini düşünürken olaylar öyle bir hal aldı ki inanamadım sonuna. Tam bir kasaba trajedisi.

Önce kitabın sonunu okuyan insanlar için büyük bir darbe.

Bazı yerlerde sürükleyip götürse de okumayı bıraktığım zaman hala bitmemiş olması bıkkınlık verdi kitabın. Sonunu bugün okudum. Böylesine uzun bir kitap okuyacağım zaman onun fantastik ya da daha fazla entrikalarla dolu olmasını tercih ederim. Boş Koltuk ise oldukça gerçekçi bir kitap olduğu içindi tüm bıkkınlığım muhtemelen. 

Gerçek hayatta bu insanlar gerçekten var. Bunu biliyor olmak asıl can sıkıcı nokta.

Kitaptaki olaylar ve kişiler hakkında detay vermek istemiyorum okuyacak olanlar için. 

Okunması gereken bir roman.

Hgk Günlükleri'nden sevgilerle...

Cilt Bakım Alışverişi- Rutin Oluşturma

Merhabalar ☺️️

Dönem dönem çıkan yoğun sivilceler peşimi bırakmıyor benim. Ergenlikte hepimiz çektik pek normal ama insan 25'ine girecekken de olmamalı.

İşin kötüsü sivilceleri sıkma konusunda kendimi tutamıyorum. Bu yüzden temel hedefim onları kurutmak. Uzun zamandır bunun için sabun kullanıyorum. Temelde çok iyi geliyor fakat ben ciddi bir şekilde kendim yayıyorum sivilceleri bunun farkındayım.

Gerçek Hayat Da Varmış

Uzun zamandır kendimi bilgisayara bağladım öyle yaşıyorum. Bunun gerçekten olduğunu biliyordum, kabullenmiştim ama yüz yüze gelmek apayrı bir olay. Aslında en başından anlatmam gerek bunu.

Sabah erken kalkmaya karar vererek-yine- 9'a alarm kurmuştum. Alarm çaldığında ise saatin 9 olduğuna inanmadım. O kadar karanlık, o kadar kapalıydı ki hava güneş hiç doğmamış gibi, gerçekten daha 9 olmamıştır diye alarmı kapatıp, yattım. Ondan sonra çalan 5 alarmı daha kapattım. Birbirinden karmaşık garip rüyalarla 2 saat sonra uyandım.

Kitap alışverişi yapmıştım yine, kargom elime ulaştı.