Ulucami'de Zamanı Durdurmak

Bursa'ya ayak bastığında önce Tophane'deki Osman ve Orhan Gazi'den destur almadan rotanı
belirleyemez, gezmeye başlayamazsın. Peki ya sonrası mı?
Ulucami.
İkinci evim dediğim, huzur bulduğum.
Kapısından Besmele ile girdiğim, Hamd ile çıktığım.
Bu mekanda zaman yavaşlar, acele hareket edemezsin, hızlı düşünemezsin.
İmamın eşsiz sesiyle okuduğu Kur'an, şadırvandaki su sesine karışır. İçten içe kaynayan su, her
zaman en güzel bestesini çalar misafirlerine. Kalabalığın konuşmaları ise kulağa musikî şeklinde
gelir, sözler anlaşılmaz.
Dev vav harfinin altında Hızır (as) 'ı , ahşap oymalı hutbesinde parmaklarını gezdirirken Somuncu
babayı, mihrabını incelerken Süleyman Çelebi'yi, Kâbe örtüsünde Yavuz Sultan Selim'i, adımlarınla
içeriyi arşınlarken Yıldırım Beyazıt'ı, Emir Sultan'ı, hissedersin.
Ruhsal olarak yorgun hissettiğim zamanlar, geçerdim pencere kenarına bağdaş kurar ve caminin
içinde gözlerimi gezdirirdim sonra da dışarıdaki koşuşturmalı hayatı..Hayattan kısa süreliğine
soyutlanıp sadece izleyici ve şahit olmuşundur. Kafanda hiçbir olumsuz düşünce kalmamıştır,
gerçi zihninde hiçbir düşünce kalmamıştır. Bu kısa süreli hipnozdan sonra bilirsin ki; içeri girerken
ayakkabınla beraber kapıda bıraktığın bütün dertlerin olanca ihtişamıyla duruyordur. Ama artık
çok da umrunda olmayacak, üzerinde uzun uzun düşünmeye değer bulmayacaksındır.
Olan olmuş, olacak olan da zaten olacaktır.

Hilal GÜLÇİÇEK

2016

Geçen sene 2016ya girmeden bir iki hafta önce anneannemi kaybettik. Uzun yıllardır kanser hastasıydı, son zamanları çok zor geçmişti. Yoğun bakımda uzun süre geçirdikten sonra pes etti vücudu, çalışan organı kalmamıştı. İşte böyle acıyla başlayan acı dolu bir yıl oldu.
2017'ye dair umutlar büyük. 

❤︎ Ocak'ta ev çok soğuktu. Kaloriferden bahsetmiyorum, manevi soğukluk. Çünkü annem anneannemin vefatını kaldıramadı. Onun için fazlasıyla zor bir süreçti. Ben kendimi tamamen ders çalışmaya vermiş kpss çalışıyordum. Herkes işinde gücünde gibi görünse de annemin içindeki boşluk fazlaca hissediliyordu. Cenazeden sonra teyzemle anneannemin eşyalarını boşaltırken cüzdanından çıkan paradan kardeşime ve bana (ya 20 ya 15 çok hatırlamıyorum ) para verdi teyzem. O parayla kitap alıp ömür boyu saklarım diye düşündüm. Ve ''Şeker Portakalı'' böylece girdi hayatıma. Ocak ayında aldım ve okudum. Anladım ki en doğru tercihi yapmışım. Çünkü benim çocukluğumdaki şeker portakalım anneannemdi, beni o büyüttü. ❤︎ Çok yakın arkadaşlarımdan Sedef'in nişanı vardı ocak sonunda. Ev içinde, çok güzel oldu ve bir çok aşamasına şahit olmak, katkıda bulunmak çok güzel. Bir önceki sene de diğer bir arkadaşımı nişanlamıştım.